Stille retraite DAG #2: Naakt en kwetsbaar

Wow…voor het eerst sinds, geen idee, maanden zeker, heb ik meer dan 7 uur aan een stuk geslapen. Het belletje dat me subtiel wekte om 6.00 uur voelde zelfs vroeg, terwijl ik mijn dagen de afgelopen maanden niet veel later of zelfs eerder wakker ben ontwaakt. Niet zozeer omdat ik uitgeslapen was, meer door de onrust die me wekte. Gekmakend en heel vermoeiend. Maar goed, alles went uiteindelijk, ook de staat van vermoeidheid waarop ik functioneerde blijkbaar.

Vermoeidheid, die kwam wel even duidelijk aan de oppervlakte. Ondanks de heerlijke nachtrust voelde m’n lichaam zwaar, zwaarder dan ooit. Maar ik had ook zin in de dag. Zin om te gaan ervaren wat er allemaal op het programma stond. Dus zo strompelde ik in m’n handdoekje over de stille, nog donkere gang op weg naar de douche. Verwonderd dat ik de enige was die het blijkbaar in haar hoofd had gehaald om om 6.10 uur te gaan douchen. Wel zo lekker rustig. Opgefrist, zeker na m’n Koude-Afdouche-Ritueel, waarmee ik dagelijks m’n lichaam én geest met enig masochisme wakker martel, begaf ik me op slippertjes, in yogalegging, slobbertrui en make-uploos naar de meditatiezaal. Jawel Make-Up-Loos. Zelfs geen mascara. En blauw-paarse wallen onder m’n ogen. Dat was voor mij even een drempeltje. Toch wist ik m’n ijdelheid te overwinnen. Ik wilde ervoor gaan, vol overgave, naakt (voor m’n gevoel dan) en kwetsbaar, alles of niets. Kom maar op!

Zo startte de ochtend verder met mindful bewegen, gevolgd door 45 min. zitmeditatie, 45 min. loopmeditatie, om daarna in volkomen stilte te ontbijten. De dag zou verder worden afgewisseld met zitmeditaties en loopmeditaties om tenslotte tot 21.30 uur af te sluiten met Dhamma talk, oftewel inspirerende lezing van de leraar en een metta-meditatie, ook wel meditatie gericht op het ontwikkelen van liefdevolle vriendelijkheid. Het programma van deze dag  verschilde overigens niet van de aankomende 5 dagen, want Rust, Regelmaat en Reinheid (dat laatste in meer of mindere mate) was immers het stramien van deze retraite. Wat een verademing, de hele dag niets anders aan m’n hoofd dan zitten en lopen, zitten en lopen en verder niets. Kun je het je voorstellen? NIETS hoeven regelen, plannen, te verzorgen, tevreden te stellen, druk over te maken, aan te passen of rekening mee te houden. Voor mij een ongekende ervaring…

Serene rust en kalmte dat de boventoon voerde, wederom. Tijdens alle meditaties die dag. Maar ook matheid, zwaarheid en apathie. Ik herkende mezelf bijna niet. Zorgelijke gedachten die in kringetjes bleven draaien als een soort vastgelopen plaat in m’n hoofd waren duidelijk aanwezig, maar waarom gebeurde er verder niks? Hoe kan mijn lichaam intens kalm, haast bevroren voelen, terwijl alles in me aangeeft dat het niet zo goed met me gaat. Waarom ben ik opeens emotieloos?

In het persoonlijke gesprek met de leraar benoemde ik dit. “Hoe kan dit? Waar zijn al mijn emoties, onrust en spanningen heen? Nare gedachten, zorgen en frustraties kwamen in m’n hoofd regelmatig voorbij, maar leken net zo snel weer te verdwijnen. Zonder zichtbare schade aan te richten. Dit lijkt niet eens op mij als gevoelsmens!”

“Heb vertrouwen in het proces” is samengevat zo goed als alles wat de leraar me zei. Ik was gerust gesteld, maar ik begreep er niets van. Ik was er helemaal voor gegaan deze dag, naakt en kwetbaar, open en ontvankelijk. Na zoveel uur mediteren kon ik toch niet nog steeds in m’n automatische piloot zitten, in mijn comfortzone en zelfverdedigingsmechanisme van blijven lachen, rug recht houden, maak er het beste van, positiviteit brengt positiviteit. Don’t let it get to you…

Of toch wel…?

Lees het vervolg van de retraite binnenkort op DAG #3: So far, so good…

 

 

Stille retraite DAG #1: Hoe stiller het wordt, hoe meer je kunt horen…

Met ambivalent enthousiasme ben ik deze zomer mijn eerste meerdaagse stille retraite ingedoken…

Vol wilskracht.  Deze retraite zou me weer een stapje dichterbij brengen op het pad van mijn missie, namelijk mindfulness in het onderwijs in Nederland toegankelijker te maken. Vol goede moed. Mijn eerdere ervaring met een stiltedag, in m’n eentje in regenpak op een matje mediterend in een bos in Drenthe, zonder enige vorm van afleiding en zonder eten tot zonsondergang, had ik tenslotte ook overleefd. En vol dankbaarheid. Ik heb deze mogelijkheid gekregen, gesteund door liefdevolle vrienden en familie.

Voorafgaand was ik een zoektocht door de wereld van retraites begonnen en uitgekomen bij een 5-daagse retraite in de Kluizerij in Affligem. Deze retraite werd gegeven door Joost van den Heuvel Rijnders in Vipassana-stijl. Ik zocht namelijk niet naar zomaar een retraite om een beetje te chillen, ik zocht naar eentje die aan de serieuze maatstaven van de VMBN (mindfulness beroepsvereniging) zou voldoen en komend jaar met mijn mindfulness vervolgopleiding kan starten. Een klooster in België waar ze mijn favoriete trappistenbier brouwen, leek me wel een mooie plek om eens dichterbij mezelf te komen. Zonder bier dan weliswaar…

Naarmate de retraite dichterbij kwam, des te spannender ik het begon te vinden. Niet die lekkere spanning die je voelt kriebelen en je energie geeft, maar een rusteloze spanning die me prikkelbaar en chaotisch maakte. Een dag voor vertrek was ik niet te genieten, móest ik opeens 1001 dingen doen, vooral door elkaar heen en was het inpakken van een tasje met een paar onderbroeken, twee yogaleggings en een meditatiekussen opeens een onmogelijke opgave. Zoiets dus. Elke dag 15 uur mediteren vanaf 6.oo uur ’s ochtends, niet praten, geen oogcontact, geen telefoon, geen contact met m’n kindjes en zelfs geen boek…en dat 5 dagen lang, man wat doe ik mezelf aan! Ik hou van drukte, gezelligheid, contact, communicatie, spanning en sensatie. Dit worden vast de langste en saaiste dagen van m’n leven. Chaos in m’n hoofd, geen focus en slaaptekort als resultaat.

Zoals alles in het leven vergankelijk is, zo gelukkig ook gedachten en emoties. Een paar uur voor ik de stilte in ging, transformeerde de ongezonde spanning zich weer naar een prettige nieuwsgierigheid naar het onbekende. Naar zin om me over te geven aan het stille avontuur dat me te wachten stond. Pfff, fijn, ik was na die choas wel toe aan wat stilte!

Aangekomen bij de Kluizerij overweldigde me een oase van kalmte, eenvoud en vriendelijkheid. Een prachtig klooster met een mooi stuk grond eromheen, weiden met schaapjes, een weids uitzicht dat volledig groen was en verder helemaal niets…Na een gezamenlijk kopje thee en wat ‘social talk’ (nu mocht het nog!) dook ik met 25 andere deelnemers de eerste meditatie van deze dag in. Ik verwachtte dat de overgang me zwaar zou vallen, maar alle spanningen die ik de afgelopen dagen, weken, maanden zelfs had ervaren, leken spontaan te zijn verdwenen. Alsof ik in een zee van sereniteit was gedoken, kopje onder, veilig en rustgevend. Man, dat voelde fijn! Bewust van deze plezierige ervaring baarde me dat gelijk daarna ook weer zorgen: ‘Dit kon toch niet kloppen? Ik zit, op z’n zachtst uitgedrukt, niet in de meest relaxte periode van m’n leven momenteel. Hoezo voel ik daar niets van nu? Waar zijn mijn emoties?’ Het enige wat ik voelde was een beklemmede, drukkende pijn mijn nek en mijn schouders en enorme vermoeidheid. Mijn lichaam gaf aan dat ik letterlijk en figuurlijk stijf stond van de spanningen, zelfs mijn huid was gestresst (inclusief een paar mooie stresspuisten). Het verdiende geen schoonheidsprijs. Ik was me meer dan bewust dat ik mezelf voorbij had gehold, klem zat met gedachten en niet goed genoeg voor mijn innerlijke zelf had gezorgd. En hier lijken alle zorgen en piekergedachten opeens verdwenen en voel ik me fijn?! Dan ben ik wel heel ver verwijderd van m’n emoties…

Etenstijd. Ik at een kommetje soep, wat brood en salade aan een picknicktafel in de avondzon. Uitzicht op kleurrijke bloemen, hoge bomen, blauwe lucht en schapenweides. Het smaakte verrukkelijk. Ik genoot intens. Meer was er niet nodig…

De meditaties daarna lukte het me de zorgelijke gedachten los te laten. Ik focuste op mijn adem, op de stilte, op mijn lichaam, op de rustgevende stem van de begeleider, op positieve gedachten. Ik voelde me kalm. Bewust van de vergankelijkheid van ook deze emotie. Het is wat het is op dit moment. Ik kan niets anders dan me overgeven en vertrouwen op het proces waar ik midden in ben gedoken, zonder te weten waar het naartoe gaat…

Benieuwd hoe de verdere dagen zijn verlopen? Binnenkort kun je DAG #2 lezen: Stilte voor de storm.

 

 

 

 

Dag drukke denker

 

Dag drukke denker,

Word jij ook vaak moe van al het denken, bedenken, zorgen maken over belangrijke, maar vooral ook onbelangrijke zaken?

Is je lijf er dan vaak moe van en tot niks actiefs meer in staat, maar lukt het niet de ‘uit-knop’ van je hoofd te vinden?

Geestelijke vermoeidheid maakt je o.a. prikkelbaar, laat je nog meer op de automatische piloot functioneren, maakt je emotioneel instabieler en zorgt ervoor dat er minder ruimte is om te genieten van je leven.

‘Waar zit die ‘uit-knop’ dan?’, vraag je jezelf wellicht af.

Op het moment dat je jezelf dit afvraagt, heb je m eigenlijk al gevonden…

Je bent je bewust geworden van je DENK-/ DOE-modus. Je bent je bewust geworden dat je geleefd wordt. Je bent je bewust geworden dat er ook een andere modus mogelijk moet zijn…

Je weet alleen nog niet hoe je de schakelaar kan omzetten. Hoe je kan omschakelen naar de modus van ZIJN.

De ZIJN-modus is de modus waarin je nu even helemaal NIETS hoeft te doen. Waarin alles wat je nodig hebt er al is. Waarin alles goed is zoals het is. Hoe de situatie op dat moment ook is. De modus waarin er weer contact is met de rest van jezelf en niet alleen je hoofd met zorgen of problemen of de emoties waarin je wordt meegesleurd.

De modus waarin je beseft dat je de keuze hebt om je eigen leven te leven in plaats van geleefd te worden.

Alles wat er nu nog voor nodig is, is het jezelf gunnen om te mogen omschakelen. Het jezelf toestaan om  stil te staan, liggen, zitten of zijn. Ruimte maken voor jezelf. Juist als je nog 1001 dingen ‘moet’ doen, als je jezelf voorbij aan het rennen bent, als alles nog niet ‘klaar’ of ‘gelukt’ of ‘perfect’ is.

Nee, dat voelt vaak niet gelijk relaxed. Dat is overigens ook niet het doel van meditatie. Wel fijn als het toch gebeurt. Er zal vaak eerst een strijd gevoerd moeten worden. In je hoofd weliswaar, met jezelf. En dat voel je in je lijf. 

Weerstand, ongeduld, onrust, twijfel, verlangens, streven, oordelen, ongemakkelijkheid en spanning.

Stil zitten als je juist op volle snelheid gaat, tenminste dat denk je. Onmogelijk…

Maar als het je dan uiteindelijk lukt om ontspanning te vinden in deze inspanning tot stilzitten, dan besef je pas hoeveel je geest werd vertroebeld door alle ‘moetens’, demotiverende gedachten, schijnwaarheden en gedachten die zich als heel belangrijk profileerden.

Er is opeens ruimte ontstaan, helderheid en kalmte.

Er is ruimte gemaakt voor focus, overzicht, veerkracht, positieve gedachten en creativiteit.

En dan besef je dat je helemaal niet zo hard hoeft te hollen of te trekken. Dat het zelfs als vanzelf kan stromen. Je pad is duidelijker, ook al is de eindbestemming nog ver weg. En je beseft dat dat eigenlijk helemaal niet zo erg is. Misschien geniet je er zelfs wel van….

Mithra Falter

Daar ga je dan website…welkom op het Wereld Wijde Web

Wat tof dat je je nieuwsgierigheid niet hebt bedwongen om een kijkje te nemen bij mijn eerste blog. Ik zal in deze blog mijn haat-liefde ervaring met het bouwen van mijn website met je delen.

Ik zal maar gelijk bekennen dat ik, als georganiseerde chaoot met perfectionistische trekken en groentje in website-,blog-marketing-vaardigheden, met de creatie van deze website behoorlijk op de proef gesteld ben.

Jawel, ik had ze een tijdje niet gezien, maar daar waren ze weer, die zelfkritische, oordelende, twijfelende en demotiverende gedachten. Gevoelens van ongeduld, frustratie en onzekerheid zijn geregeld de revue gepasseerd en ik betrapte mezelf meerdere malen op websitebouw-ontwijkend gedrag…

Ook ik als ervaren mindfulness beoefenaar had, terugblikkend, best wel wat ‘mindfuller’ met de door mijn eigen negatieve gedachten gecreëerde berg (lees: website maken) om kunnen gaan. Wat heb ik het mezelf toch moeilijk gemaakt en wat heeft me dit toch weer veel tijd en energie gekost.

Totdat ik ‘wakker’ werd.

Wat gebeurt hier, wat gebeurt er met mij en waar ben ik in vredesnaam nou allemaal mee bezig? In het kader van ‘practice what you preach’ ben ik met mijn chaotische hoofd en gestresste lijf maar eens gaan zitten. In alle drukte een momentje voor mezelf. Gaan zitten en ademen. Bewust wordend van alles wat er zich in mij en om me heen afspeelt. Afstand nemend van mijn emotionele reacties op de volledig uitvergrote ‘berg’ waar ik steeds meer tegenop ging zien.

Alsof de mist optrok kwam er ruimte, helderheid en focus. Ik wist wat ik moest doen, hoe ik het moest doen en er kwam ongeremde motivatie los. En ja, her en der probeerde dat negatieve stemmetje me af te remmen door teksten als: ‘Het is niet goed genoeg’, ‘het komt nooit af’, ‘je kunt het niet’ en ‘het is onmogelijk’…

Maar nu liet ik m’n gedachten me niet meer ontmoedigen. Ik merkte ze op en liet ze net zo makkelijk weer los om mijn missie gestaag voort te zetten. Ik kon het resultaat al zien en bijna proeven. De overwinning was nabij. Geduld, vertrouwen en telkens opnieuw ervoor gaan zitten om uiteindelijk te beseffen: het is goed zoals het is…

Mithra Falter