Stille retraite DAG #1: Hoe stiller het wordt, hoe meer je kunt horen…

Met ambivalent enthousiasme ben ik deze zomer mijn eerste meerdaagse stille retraite ingedoken…

Vol wilskracht.  Deze retraite zou me weer een stapje dichterbij brengen op het pad van mijn missie, namelijk mindfulness in het onderwijs in Nederland toegankelijker te maken. Vol goede moed. Mijn eerdere ervaring met een stiltedag, in m’n eentje in regenpak op een matje mediterend in een bos in Drenthe, zonder enige vorm van afleiding en zonder eten tot zonsondergang, had ik tenslotte ook overleefd. En vol dankbaarheid. Ik heb deze mogelijkheid gekregen, gesteund door liefdevolle vrienden en familie.

Voorafgaand was ik een zoektocht door de wereld van retraites begonnen en uitgekomen bij een 5-daagse retraite in de Kluizerij in Affligem. Deze retraite werd gegeven door Joost van den Heuvel Rijnders in Vipassana-stijl. Ik zocht namelijk niet naar zomaar een retraite om een beetje te chillen, ik zocht naar eentje die aan de serieuze maatstaven van de VMBN (mindfulness beroepsvereniging) zou voldoen en komend jaar met mijn mindfulness vervolgopleiding kan starten. Een klooster in België waar ze mijn favoriete trappistenbier brouwen, leek me wel een mooie plek om eens dichterbij mezelf te komen. Zonder bier dan weliswaar…

Naarmate de retraite dichterbij kwam, des te spannender ik het begon te vinden. Niet die lekkere spanning die je voelt kriebelen en je energie geeft, maar een rusteloze spanning die me prikkelbaar en chaotisch maakte. Een dag voor vertrek was ik niet te genieten, móest ik opeens 1001 dingen doen, vooral door elkaar heen en was het inpakken van een tasje met een paar onderbroeken, twee yogaleggings en een meditatiekussen opeens een onmogelijke opgave. Zoiets dus. Elke dag 15 uur mediteren vanaf 6.oo uur ’s ochtends, niet praten, geen oogcontact, geen telefoon, geen contact met m’n kindjes en zelfs geen boek…en dat 5 dagen lang, man wat doe ik mezelf aan! Ik hou van drukte, gezelligheid, contact, communicatie, spanning en sensatie. Dit worden vast de langste en saaiste dagen van m’n leven. Chaos in m’n hoofd, geen focus en slaaptekort als resultaat.

Zoals alles in het leven vergankelijk is, zo gelukkig ook gedachten en emoties. Een paar uur voor ik de stilte in ging, transformeerde de ongezonde spanning zich weer naar een prettige nieuwsgierigheid naar het onbekende. Naar zin om me over te geven aan het stille avontuur dat me te wachten stond. Pfff, fijn, ik was na die choas wel toe aan wat stilte!

Aangekomen bij de Kluizerij overweldigde me een oase van kalmte, eenvoud en vriendelijkheid. Een prachtig klooster met een mooi stuk grond eromheen, weiden met schaapjes, een weids uitzicht dat volledig groen was en verder helemaal niets…Na een gezamenlijk kopje thee en wat ‘social talk’ (nu mocht het nog!) dook ik met 25 andere deelnemers de eerste meditatie van deze dag in. Ik verwachtte dat de overgang me zwaar zou vallen, maar alle spanningen die ik de afgelopen dagen, weken, maanden zelfs had ervaren, leken spontaan te zijn verdwenen. Alsof ik in een zee van sereniteit was gedoken, kopje onder, veilig en rustgevend. Man, dat voelde fijn! Bewust van deze plezierige ervaring baarde me dat gelijk daarna ook weer zorgen: ‘Dit kon toch niet kloppen? Ik zit, op z’n zachtst uitgedrukt, niet in de meest relaxte periode van m’n leven momenteel. Hoezo voel ik daar niets van nu? Waar zijn mijn emoties?’ Het enige wat ik voelde was een beklemmede, drukkende pijn mijn nek en mijn schouders en enorme vermoeidheid. Mijn lichaam gaf aan dat ik letterlijk en figuurlijk stijf stond van de spanningen, zelfs mijn huid was gestresst (inclusief een paar mooie stresspuisten). Het verdiende geen schoonheidsprijs. Ik was me meer dan bewust dat ik mezelf voorbij had gehold, klem zat met gedachten en niet goed genoeg voor mijn innerlijke zelf had gezorgd. En hier lijken alle zorgen en piekergedachten opeens verdwenen en voel ik me fijn?! Dan ben ik wel heel ver verwijderd van m’n emoties…

Etenstijd. Ik at een kommetje soep, wat brood en salade aan een picknicktafel in de avondzon. Uitzicht op kleurrijke bloemen, hoge bomen, blauwe lucht en schapenweides. Het smaakte verrukkelijk. Ik genoot intens. Meer was er niet nodig…

De meditaties daarna lukte het me de zorgelijke gedachten los te laten. Ik focuste op mijn adem, op de stilte, op mijn lichaam, op de rustgevende stem van de begeleider, op positieve gedachten. Ik voelde me kalm. Bewust van de vergankelijkheid van ook deze emotie. Het is wat het is op dit moment. Ik kan niets anders dan me overgeven en vertrouwen op het proces waar ik midden in ben gedoken, zonder te weten waar het naartoe gaat…

Benieuwd hoe de verdere dagen zijn verlopen? Binnenkort kun je DAG #2 lezen: Stilte voor de storm.