Stille retraite DAG #2: Naakt en kwetsbaar

Wow…voor het eerst sinds, geen idee, maanden zeker, heb ik meer dan 7 uur aan een stuk geslapen. Het belletje dat me subtiel wekte om 6.00 uur voelde zelfs vroeg, terwijl ik mijn dagen de afgelopen maanden niet veel later of zelfs eerder wakker ben ontwaakt. Niet zozeer omdat ik uitgeslapen was, meer door de onrust die me wekte. Gekmakend en heel vermoeiend. Maar goed, alles went uiteindelijk, ook de staat van vermoeidheid waarop ik functioneerde blijkbaar.

Vermoeidheid, die kwam wel even duidelijk aan de oppervlakte. Ondanks de heerlijke nachtrust voelde m’n lichaam zwaar, zwaarder dan ooit. Maar ik had ook zin in de dag. Zin om te gaan ervaren wat er allemaal op het programma stond. Dus zo strompelde ik in m’n handdoekje over de stille, nog donkere gang op weg naar de douche. Verwonderd dat ik de enige was die het blijkbaar in haar hoofd had gehaald om om 6.10 uur te gaan douchen. Wel zo lekker rustig. Opgefrist, zeker na m’n Koude-Afdouche-Ritueel, waarmee ik dagelijks m’n lichaam én geest met enig masochisme wakker martel, begaf ik me op slippertjes, in yogalegging, slobbertrui en make-uploos naar de meditatiezaal. Jawel Make-Up-Loos. Zelfs geen mascara. En blauw-paarse wallen onder m’n ogen. Dat was voor mij even een drempeltje. Toch wist ik m’n ijdelheid te overwinnen. Ik wilde ervoor gaan, vol overgave, naakt (voor m’n gevoel dan) en kwetsbaar, alles of niets. Kom maar op!

Zo startte de ochtend verder met mindful bewegen, gevolgd door 45 min. zitmeditatie, 45 min. loopmeditatie, om daarna in volkomen stilte te ontbijten. De dag zou verder worden afgewisseld met zitmeditaties en loopmeditaties om tenslotte tot 21.30 uur af te sluiten met Dhamma talk, oftewel inspirerende lezing van de leraar en een metta-meditatie, ook wel meditatie gericht op het ontwikkelen van liefdevolle vriendelijkheid. Het programma van deze dag  verschilde overigens niet van de aankomende 5 dagen, want Rust, Regelmaat en Reinheid (dat laatste in meer of mindere mate) was immers het stramien van deze retraite. Wat een verademing, de hele dag niets anders aan m’n hoofd dan zitten en lopen, zitten en lopen en verder niets. Kun je het je voorstellen? NIETS hoeven regelen, plannen, te verzorgen, tevreden te stellen, druk over te maken, aan te passen of rekening mee te houden. Voor mij een ongekende ervaring…

Serene rust en kalmte dat de boventoon voerde, wederom. Tijdens alle meditaties die dag. Maar ook matheid, zwaarheid en apathie. Ik herkende mezelf bijna niet. Zorgelijke gedachten die in kringetjes bleven draaien als een soort vastgelopen plaat in m’n hoofd waren duidelijk aanwezig, maar waarom gebeurde er verder niks? Hoe kan mijn lichaam intens kalm, haast bevroren voelen, terwijl alles in me aangeeft dat het niet zo goed met me gaat. Waarom ben ik opeens emotieloos?

In het persoonlijke gesprek met de leraar benoemde ik dit. “Hoe kan dit? Waar zijn al mijn emoties, onrust en spanningen heen? Nare gedachten, zorgen en frustraties kwamen in m’n hoofd regelmatig voorbij, maar leken net zo snel weer te verdwijnen. Zonder zichtbare schade aan te richten. Dit lijkt niet eens op mij als gevoelsmens!”

“Heb vertrouwen in het proces” is samengevat zo goed als alles wat de leraar me zei. Ik was gerust gesteld, maar ik begreep er niets van. Ik was er helemaal voor gegaan deze dag, naakt en kwetbaar, open en ontvankelijk. Na zoveel uur mediteren kon ik toch niet nog steeds in m’n automatische piloot zitten, in mijn comfortzone en zelfverdedigingsmechanisme van blijven lachen, rug recht houden, maak er het beste van, positiviteit brengt positiviteit. Don’t let it get to you…

Of toch wel…?

Lees het vervolg van de retraite binnenkort op DAG #3: So far, so good…

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *